OCALIC ODRUSI SKRAWEK NIEBA

Kochani Nasi!!!

Ośmielamy się prosić Was jeszcze raz o pomoc w zakupie skrawka ziemi, o którym pisaliśmy już wcześniej. Pozostała nam jeszcze jedna rata, ponieważ 25 czerwca podpisaliśmy końcowy akt notarialny na zakup "skrawka ziemi", tym samym otrzymaliśmy termin 14 dni na spłatę reszty kwoty tj. 13 000,00 zł. Niestety w chwili obecnej borykamy się z dużymi problemami finansowymi. Musieliśmy już zakupić pierwsze siano, bo nie wiadomo jak będą wyglądały możliwości jego zakupu w późniejszym terminie, ze względu na powódź i podtopienia w okolicy, które zniszczyły większość upraw. Do dnia dzisiejszego urzędy skarbowe przeciągają przekazywanie wpłat z tytułu 1% podatku, dodatkowo niespodziewanie wpadło nam na utrzymanie stado 19 koni, odebrane poprzedniemu właścicielowi, gdyż do momentu wykonania orzecznictwa w tym zakresie sąd wskazał nas jako opiekunów koni, tym samym zostaliśmy zmuszeni do dodatkowych kosztów związanych z ich utrzymaniem. Ostatnio jeszcze te 7 sztuk bydła, którym chcieliśmy pomóc wydostać się z tej podsufitowej hodowli, i jak się okazuje też musieliśmy je wziąć na swoje utrzymanie. Wiemy Kochani, że okres wakacyjny nie sprzyja takim wydatkom, jak to o co prosimy- jednak ośmielamy się zwrócić do Was z błaganiem o pomoc. Strasznie trudne i smutne są dla nas te ostatnie tygodnie, juz trudno unieść ciężar wszystkich problemów i nieszczęść, które na nas spadają. Jednak ufamy, że nie zostawicie nas samych, że wspomożecie nasze zwierzaki, bo ten kawałek ziemi to ważne miejsce dla naszych „dziadków”- naszych najstarszych koników. Tam często wędrowała Odrusia, gdy szła na pastwisko, tam Elian wpatrywał się w niebo, tam żegnał się z ziemią Allegro, Kostuś… tam do dzisiaj codziennie wędrują nasze staruszki na spacer i na trawę. Bez tego kawałka ziemi i nieba ich dom będzie zbyt mały, żeby je pomieścić... prosimy dla nich o ten kawałek ziemi, każda złotówka się liczy... kilka lat temu otrzymywaliśmy regularnie co jakiś czas list, a w liście owinięte w chusteczki higieniczne i rozłożone w kopercie tak, żeby nie można było zobaczyć co to jest... 3 złotówki... posyłał je starszy Pan, człowiek ubogi, ale dawał z serca pisząc, że przeprasza, ale tylko tyle może i że to jest jego wielkie szczęście, gdy ogląda zdjęcia naszych koników, które mu posyłaliśmy, bo wie, że mają taki dom i szczęśliwą emeryturę troszeczkę dzięki niemu..., że to jest jego wkład w ten skrawek ziemi dla nich… pewnego razu wysłana do niego na święta kartka z życzeniami oraz kalendarz ze zdjęciami naszych zwierzaków wróciły z dopiskiem- „adresat nie żyje”... Przystań istnieje dzięki takim ludziom, którzy przez lata wspomagają nas bo wiedzą, że dla naszych podopiecznych to jest jedyny ratunek, jedyny kawałek ziemi i nieba, które jest ich własne… prosimy pomóżcie nam teraz w tej trudnej sytuacji..... Za wszelki wpłaty na konto z dopiskiem na „skrawek ziemi” z całego serca serdecznie dziękujemy.

TO BYŁY CIĘŻKIE CHWILE, ale przetrwaliśmy….

KOCHANI z całego serca pragniemy podziękować Wam za troskę o nas w czasie tych ciężkich i dramatycznych dni, przyznamy się, że przychodziły chwile zwątpienia, stres, nerwy i obawa o to co będzie. W sms- ach, które od Was otrzymywaliśmy pisaliście nam:  „Modlimy się za was, abyście   przetrwali i aby ten żywioł ominął Przystań”. DZIĘKUJEMY za tę modlitwę, za troskę oraz za wszelkie dobro jakiego w tych dniach doświadczaliśmy. Wiemy, że w tych trudnych chwilach nie byliśmy sami i to dodawało nam sił na przetrwanie. Obserwowaliśmy sytuację w okolicy, słuchaliśmy z niepokojem informacji dotyczących zapowiadanej pogody z przerażeniem przyjmowaliśmy wiadomości, że w pobliżu nas zalewa inne gospodarstwa. Tak bardzo obawialiśmy  się ewakuacji, nie wyobrażaliśmy sobie tej chwili. Dla większości naszych zwierząt  transport i załadunek to ogromny stres, myśleliśmy o naszym 32 letnim koniku Maksiu jak sobie poradzimy w razie ewakuacji czy jego serduszko to wytrzyma, co będzie z krową Borutą, która na widok  każdego środka transportu ucieka w kąt pastwiska, jakie to będzie traumatyczne przeżycie dla niej , kiedy będziemy ją ładować i  wywozić z jej domu w którym odzyskała spokój i ponownie zaufała człowiekowi…. ale udało się, obeszło się bez ewakuacji, pobliski staw wylał w drugą stronę dlatego  tylko, część wody spływała do nas, zalewało końskie boksy, pastwiska, szczególnie zalane zostało pastwisko naszych krów i baranków. W boksach wyciskającą wodę zasypywaliśmy piaskiem i dościelaliśmy cały czas suchą słomą, aby konie nie stały we wodzie. Pomagaliśmy również  w ewakuacji koni z pobliskiej stadniny, która została w całości zalana…. interweniowaliśmy w przypadkach psów pozostawianych w kojcach, dowoziliśmy jedzenie zwierzętom z zalanych terenów, był to bardzo ciężki czas….. mimo wszystko i chociaż był wypełniony od rana do wieczora  to jednak ciągle, myślami byliśmy przy naszej Przystani, przecież to dom dla tak wielu skrzywdzonych zwierząt, ich pierwszy prawdziwy dom. Nie wyobrażaliśmy sobie, że możemy go stracić. Oby ten żywioł już nigdy się nie powtórzył.

KOCHANI OŚMIELAMY SIĘ WAS PROSIĆ O POMOC, straciliśmy w czasie powodzi wszelkie zapasy słomy, musimy zakupić nową, a to spore koszty dla tak dużej gromady zwierząt, a jeszcze w chwili obecnej walczymy o życie maleńkiego konika TYMUSIA. Za wszelkie wpłaty na konto zbiórkowe z dopiskiem „Na słomę” z całego serca dziękujemy.

Kruche życie źrebaczka Tymusia

Kilka dni temu miał pierwsze urodziny, niestety jego dalsze życie zamiast wspaniałego, szczęśliwego, pełnego radości trwania, wisi na włosku. Kilka tygodni temu wydarzyła się tragedia, nieszczęśliwy wypadek - Tymuś zaplątał się w łańcuch. Lekarz podjął leczenie na miejscu, ale okazało się, że konieczne jest przewiezienie konia do specjalistycznej kliniki. Otrzymaliśmy

rozpaczliwą prośbę o przyjęcie go, gdyż właściciela nie stać było na dalsze leczenie. To jeszcze małe dziecko, piękne i wyjątkowe w stosunku do ludzi. Był kochany i pielęgnowany przez swojego właściciela, więc kocha l udzi, uwielbia być głaskany, wszystkich obdarowuje całuskami. W tej chwili przebywa pod troskliwą opieką w klinice dla koni, jego stan jest poważny, ale postanowiliśmy dać mu szansę, powalczyć o jego życie. To młody, silny organizm, wspomagany jeszcze silną więzią z ludźmi, zaufaniem i wolą życia. Jeśli jednak leczenie nie przyniesie spodziewanego efektu mamy świadomość, że będziemy musieli podjąć bardzo trudną decyzję i pomóc mu odejść .....

Z całego serca Was wszystkich nasi Przyjaciele prosimy o finansową pomoc na leczenie Tymusia - liczy się każda złotówka, bo może pomóc uratować jego życie. Za wpłaty na konto zbiórkowe z dopiskiem „Na leczenie Tymusia” SERDECZNIE DZIĘKUJEMY.

OCALONE CUDEM….. SKARYSZEW 7 rano

     W ostatnim czasie los nas nie rozpieszczał- pożar, brak ogrzewania w najchłodniejsze dni lutego,  brak możliwości szybkiego naprawienia zepsutego komina, konieczność ogrzewania Przystani grzejnikami elektrycznymi, ciągły strach o stan instalacji elektrycznej, poszukiwanie firmy, która może naprawić komin, pieniędzy.... do tego jeszcze choroby naszych podopiecznych.... Z tym wszystkim zmagaliśmy się w ostatnim czasie. Wiedzieliśmy również, że zbliżają się końskie targi w Skaryszewie. Nie wiedzieliśmy w końcu czy jechać czy nie, bo tyle problemów na głowie, a tam zobaczymy znowu śmierć i cierpienie.... Jednak postanowiliśmy nagrodę Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego przeznaczyć na ocalenie końskiego życia podczas tych targów- jeździmy do Skaryszewa już od kilku lat i zawsze staramy się ocalić chociaż jedno końskie życie.

zobacz galerię

      Byliśmy na targu już w niedzielę od późnych godzin nocnych, widzieliśmy wiele scen rozdzierających serce. Kochani!!! tego nie da się wogóle opisać, gdy się tego nie widzi na własne oczy- to rozdzielanie ich i pakowanie do różnych samochodów… do dzisiaj mamy w uszach ten koński przerażający płacz. Kolejny raz zastanawialiśmy się jak to będzie- jak spośród około półtora-tysiąca koni, z których większość wyjeżdżała stamtąd na rzeź, ocalić tego jednego. Tak naprawdę do końca nie wierzyliśmy, że wystarczy nam środków finansowych na dwa. Przechodząc między samochodami na placu nazywanym przez nas rzeźnym- gdyż prawie wszystkie konie trafiły stąd do samochodów wiozących je do rzeźni, zauważyliśmy standartowy obrazek- kilka koni, krótko uwiązanych za głowy do samochodu, tak że nie mogą nawet się schylić do ziemi po źdźbło słomy czy siana. Wśród nich jeden szczególnie zapada w serce- jakbyśmy zobaczyli znowu naszego biednego, ukochanego Lakusia (był jednym z pierwszych mieszkańców Przystani). Zatrzymujemy się, koń jest słaby, chwieje się na nogach i do tego jest strasznie przerażony. Widzimy, że całym swoim ciałem zasłania innego konia. Jak się okazuje potem jest to klacz, wygląda na 25 lat- teraz wiemy, że ma około 13!!! Każdy przechodzący zwraca na nią uwagę mówiąc….  tak, to kiedyś był  koń. Pytamy o cenę, negocjujemy jeszcze i oba biedaki są nasze. Obok nich stała jeszcze źrebna klacz, na którą już niestety zabrakło nam pieniędzy. Mamy ją cały czas przed oczami i zapamiętamy na zawsze! Jak się później okazało nasze koniki były sprzedawane z rąk do rąk kilka razy podczas tego targu. Aż wreszcie natrafiliśmy na osobę, która je przywiozła. Okazało się, że wałaszek pracował w polu i w zaprzęgu, a klacz jest ze szkółki w szkole rolniczej, a następnie przeszła przez ręce kilku handlarzy.… "Pani, ona podtuczyć się nie dała, jedno co, to źrebaka można jeszcze wyciągnąć, ale sucha jak wiór"…. Klacz wygląda okropnie, jest przeraźliwie chuda, trzęsie się, tylne nogi ma strasznie opuchnięte i jeden wielki kołtun z sierści. Do tego zauważamy jeszcze, że po nodze spływa jej mleko- więc musiała mieć źrebaka ze sobą…. ale co się z nim stało tego, nie zdołaliśmy się dowiedzieć. Wałaszek cały czas zakrywa ją swoim ciałem, broni jej, a kiedy próbowaliśmy przeprowadzić je do innego samochodu, rozdzielając na chwilę, wałaszek urywa sznur i ucieka w miejsce, gdzie ona stoi. Prosto z targu oba koniki zostały zawiezione do kliniki przy SGGW w  Warszawie. Wałaszek i tam bardzo broni klaczy- cały czas trzyma głowę zwróconą w jej stronę. Jego stan jest w miarę dobry- jest przerażony, zagłodzony i ogólnie zaniedbany. Musi dojść do siebie po piekle jakie przeszedł. Stan klaczy jest dość poważny, jednak coś więcej będziemy mogli powiedzieć po dokładniejszym badaniu. Zdajemy sobie sprawę z jednego- on tak bardzo pokochał tę klacz, najprawdopodobniej przyjechał razem z nią na targ, a potem jeszcze przez tych kilkanaście godzin spędzonych blisko siebie w tym strasznym miejscu, że nie możemy ich teraz rozdzielić.... (historia wielkiej przyjaźni jak kiedyś Luckiego do Batuty).