Bodzentyn 7 marca 2005 – „Czterokopytny, Boże spraw by umieranie nie bolało”

Jak zwykle przed świtem w poniedziałek w Bodzentynie zaczyna się piekło na ziemi. .. Przed targiem długie kolejki samochodów, przyczep i TIR –ów. Słychać rżenie i stukot kopyt. Z niektórych samochodów wyglądają głowy przerażonych koni. W ich oczach widać strach, smutek i......W tym miejscu zaczyna się ich ostatnia droga, droga na śmierć....

Tego dnia w osłabionym, pięcioosobowym składzie, bez wsparcia Policji i Inspekcji Transportu Drogowego wybraliśmy się na targ. Naszym celem było sprawdzenie czy coś się zmieniło, poprawiło, czy warunki przewozu i handlu końmi na tym targowisku są lepsze, ale rzeczywistość wymusiła na nas zmianę planów. Wieść, że jesteśmy na targu rozeszła się lotem błyskawicy, wzbudzając lęk w handlarzach i drobnych przewoźnikach. Zaczęli nerwowo kończyć transakcje i w popłochu uciekać. Od pierwszej chwili na zasypanym śniegiem placu wyróżniał się biało -niebieski samochód, znanego nam z wcześniejszych wizyt na tym targu przewoźnika. Spośród około 150 koni wybrał najsłabsze i chore zwierzęta. Załadował na przemian młode i stare, oraz kalekie...

Stojąc na targu dokładnie obserwowaliśmy ten samochód, dlatego wiedzieliśmy, jakie zwierzęta się tam znalazły. Wiedzieliśmy, że jest tam mały, chory i słaby źrebaczek, oraz koń z poważnym urazem przedniej kończyny.! Postanowiliśmy go dogonić. Nie mogliśmy sami zatrzymać samochodu, więc poprosiliśmy telefonicznie o pomoc Policję. Po około 45 kilometrach od Bodzentyna udało się  zatrzymać samochód, jednak przewoźnik odmówił otwarcia go. Posypały się pod naszym adresem przekleństwa, obelgi i groźby, usłyszeliśmy, że źle skończymy, że niedługo będziemy 2 metry pod ziemią, że na pewno wkrótce będziemy zimni..

Na miejsce zdarzenia wzywamy Powiatowego Lekarza Weterynarii, walczymy o to, aby rozładować ten samochód i pomóc, chociaż tym zwierzętom, które nie podołają dalszym trudom transportu w drodze na śmierć. Powiatowy Lekarz Weterynarii przyjechał z drugim parolem Policji i zarządził wyładunek zwierząt oraz ich oględziny. Po otwarciu tylnej klapy naszym oczom ukazał się straszny widok. Obraz tak wstrząsający, którego nigdy nie zapomnimy. Chociaż samochód przejechał dopiero 45 kilometrów kilka koni już leżało. Przy samym wejściu leżał mały źrebaczek, nie umiał ustać był tak słaby i zmęczony. W głębi samochodu leżały poprzewracane również inne konie, kilka z nich miało już krwawe otarcia na skórze. Z tyłu  za zadami innych koni stoi załadowany w poprzek wozu piękny młody wałaszek kopany po brzuchu przez inne konie. Taki sposób ładowania koni jest szczególnie okrutny i niezgodny z Ustawą o ochronie zwierząt.. Zdążyliśmy się  przekonać, że jest to często stosowana praktyka przez tego właśnie przewoźnika, za co już dzięki naszej interwencji dostał wyrok sądowy. To jego kolejne wykroczenie dotyczące łamania Ustawy o ochronie zwierząt. Rozpoczyna się najbardziej przykry moment-rozładunek koni. Jako pierwszy wyładowywany jest mały źrebaczek, niestety kilkakrotne próby podniesienia go nie przynoszą zamierzonego skutku. Wreszcie udało się, został podniesiony i wyprowadzony Spoglądamy na siebie i bez słów wiemy, że trzeba spróbować go ocalić. Źrebak trzęsie się na nogach. Następnie wyprowadzane są kolejne konie, w samym środku jest koń z urazem przedniej nogi, który decyzją weterynarza zostaje odładowany. Powiatowy Lekarz weterynarii proponuje  nam zatrzymanie klaczy do czasu wyjaśnienia sprawy przez Sąd, natomiast przewoźnikowi proponuje oddanie klaczy do uboju sanitarnego. Zaczyna się  nasza walka o życie konia- proponujemy odkupienie-padają jednak horrendalne ceny-przewoźnik chce jak najwięcej zarobić. Jesteśmy świadomi, że przewoźnik zrobi wszystko, żeby ją nam odebrać, że znowu prawo może stanąć po stronie tego, który krzywdzi, a nie tego, który jest krzywdzony (tak było w przypadku Jarusia, gdzie prawo stanęło po stronie właściciela). I co wtedy - po miesiącu musielibyśmy ją oddać na pewną śmierć-w takiej sytuacji jedynym rozwiązaniem wydaje się nam odkupienie. W grę wchodzi życie, dlatego nadal negocjujemy, aż w końcu pada kwota 2900 zł, którą jesteśmy w stanie zapłacić i klacz jest uratowana. Chcemy jeszcze uratować źrebaczka-ale niestety walkę o jego życie przegraliśmy-mięso młodych koni jest zbyt poszukiwane na rynkach zachodnich, więc przewoźnik nie chciał go sprzedać Źrebak patrzy na nas błagalnie, prosi o pomoc, patrzy na nas ze smutkiem, nie z wyrzutem, a my nie możemy zrobić już nic..... My znamy ten wzrok- to spojrzenie anioła-takiego spojrzenia się nie da zapomnieć. Każdy z nas już doświadczył tego. To jest najtrudniejsza część naszej działalności-widzimy proszące spojrzenia wielu koni-tak jak w tym samochodzie, a możemy uratować tylko jednego........... Pozostałe konie są ładowane, a nam łzy same płyną po policzkach, źrebaczek jest ostatni patrzy na nas najdłużej. Przez szczeliny w samochodzie spoglądają na nas smutne końskie oczy, dla nich to już ostatnie chwile, jadą na śmierć.

Klacz jest uratowana - została przewieziona do Przystani.. Nasza Grażynka - która ostatnio nie może nam towarzyszyć w tych wyjazdach, ale jest z nami sercem i załatwia wiele spraw telefonicznie- dzwoniąc pytała płaczliwym głosem czy już jest, czy odkupiona, czy zwyciężyła, i gdy usłyszała, że tak powiedziała –„to nasza Victoria”, więc mamy Viktorię - nową mieszkankę przytuliska.

Bardzo się cieszymy, z każdego nowego, ocalonego życia, lecz stając w tak dramatycznej sytuacji pozostaje niedosyt, że nie mogliśmy zrobić nic więcej.

Wśród towarzyszy niedoli Viktorii były piękne młode konie, wyrodzone do granic możliwości klacze i spracowane wałachy. Pada pytanie, na które nie ma odpowiedzi, dlaczego i za co taki okrutny los...........

Stojąc tam w poczuciu bezradności, patrząc w oczy tym, które odjeżdżały mieliśmy  świadomość, że nie mogliśmy zrobić dla nich nic,  jak tylko prosić  o jedno:

         .....CZTEROKOPYTNY BOŻE SPRAW, BY UMIERANIE NIE BOLAŁO.......

Zostały sporządzone protokoły oraz doniesienia o popełnieniu przestępstwa. Przewoźnik kolejny raz zostanie pociągnięty do odpowiedzialności i – mamy nadzieję-ukarany.